Артыкулы: Мілавідаў (Миловидов) Аляксандр Іванавіч

Мілавідаў (Миловидов) Аляксандр Іванавіч (1864—пасля 1933), расійскі гісторык, археограф, бібліёграф. Скончыў Маскоўскую духоўную акадэмію. Працаваў народным настаўнікам. Выкладаў у Літоўскай духоўнай семінарыі ў Вільні. Працаваў загадчыкам Рукапіснага аддзялення Віленскай публічнай бібліятэкі. З 1900 член Віленскага аддзела Таварыства прыхільнікаў рус. гіст. асветы ў памяць імператара Аляксандра ІІІ, у 1903—15 сакратар таварыства. У 1913—15 узначальваў музей М.М.Мураўёва ў Вільні. З 1910 член Паўн.-Зах. аддзела Рус. геаграфічнага таварыства. Аўтар прац па гісторыі праваслаўя, рукапіснай і старадрукаванай кнігі ВКЛ, архіўнай справы, археаграфіі, паўстання 1863—64. Адзін з ініцыятараў выдання і складальнікаў зборніка «Архіўныя матэрыялы Мураўёўскага музея, якія датычацца польскага паўстання 1863—1864 гг. у межах Паўночна-Заходняга краю» («Архивные материалы Муравьевского музея, относящиеся к польскому восстанию 1863—1864 гг. в пределах Северо-Западного края», т. 1—2, Вільня, 1913—15; рукапіс 3-га тома ў Гіст. архіве Літоўскай дзяржавы ў Вільнюсе). Стаяў на рас. вялікадзяржаўных пазіцыях. З 1918 на архіўнай рабоце ў Петраградзе. Асабісты архіўны фонд А. знаходзіцца ў Аддзеле рукапісаў Б-кі Вільнюскага ун-та (фонд 36).

Творы:

О положении православия и русской народности в Пинском удельном княжестве и городе Пинске до 1793 года. М., 1894;

Церковно-археологические памятники города Пинска // Минские епархиальные ведомости. 1898. № 17;

Архив упраздненного Пинского Лещинского монастыря // Чтения в Обществе истории и древностей российских. 1900. Кн. 2;

Виленский центральный архив (1852—1902) // Журнал Министерства народного просвещения. 1902. № 4;

Виленский первопечатник и первые издания виленских типографий // Литовские епархиальные ведомости. 1903. № 5—6;

Виленский первопечатник Франциск Скорина // Там жа. 1903. № 3;

Краткий исторический очерк Виленской публичной библиотеки // Отчет Виленской публичной библиотеки и музея за 1902 год. Вильна, 1903;

Судьба русской книги в Северо-Западном крае в связи с его культурной историей // Христианское чтение. 1903. Т. 216, ч. 1;

Прошлое и современное положение археографии в Северо-Западном крае // Там жа. 1904. № 9;

Историческая легенда пинчуков «о начале веры католической в Пинском крае» // Живая старина. 1908. Вып. 4;

Описание славяно-русских старопечатных книг Виленской публичной библиотеки (1491—1800 гг.). Вильна, 1908;

Старопечатные славяно-русские издания, вышедшие из западно-русских типографий XVI—XVII вв.// Чтения в Обществе истории и древностей российских. 1908. Кн. 1;

Рукописное отделение Виленской публичной библиотеки: Его история и состав. Вильна, 1910;

Из истории Виленской публичной библиотеки // Отчет Виленской публичной библиотеки и музея за 1910 год. Вильна, 1911;

К историографии Северо-Западного края. Вильна, 1913;

Памяти Сергея Александровича Рачинского: (Из воспоминаний и переписки). Пг., 1916;

Новые документы, относящиеся к биографии Франциска Скорины // Известия Отделения русского языка и словестности Российской Академии наук. 1918. Т. 22, кн. 2;

Архіў зліквідаванага Пінскага Лешчанскага манастыра // Праваслаўе. 2001. № 10.

Літаратура:

Улащик Н.Н. Очерки по археографии и источниковедению истории Белоруссии феодального периода. М., 1973;

Немировский Е. По следам Франциска Скорины. Минск, 1990;

Ilgiewicz H. Wileńskie towarzystwa i instytucje naukowe w XIX wieku. Toruń, 2005.

© Валерый Пазднякоў, 2010